Geraakt

sneeuwvlokjes dwarrelen zachtjes
tegen mijn raam
en veranderen gelijk van vorm

krokussen gevoed
door de vergane rozenbladen
prikken pril
door de fluwelig witte deken
maar bloeien niet
door ‘t gebrek aan omhelzende zon

de brief
waar ik ooit aan begon
ligt nog op de tafel
maar vastberaden trek ik
mijn schoenen aan

mijn stappen vertrappen
en laten voor even
mijn broze afdruk
achter in dit leven

in winterse onschuld kleeft de roos
ontbladerd aan de pergola

uit haar diepgaande wortels
keert
haar bloesem weer terug

© Dave Thomas 2017

Meditatie op de hei

een paar herten huppelen
naar het rand van het bos
als ik rechtop zit
en moeite doe
om los te laten
en dan merk dat mijn lijf
bepaald niet mee wil doen

de bij zoemt over het paarse tafereel

libellen dansen in een rondje
als ik probeer
mijn kaakspieren en buik
bewust te laten ontspannen
en te voelen hoe de zuivere
buitenlucht door mijn neusholtes
naar binnenstroomt

de bij zoemt weer over het paarse tafereel

afgeleid door een fluitende kneu
besluit ik mij te richten op de
zuivere geluiden van deze door
mensen gecreëerde
en beheerde omgeving
maar word ruw gestoord door
een groep toeristen op witte
fietsen en mijn gedachten
dwalen naar vakanties

de bij zoemt weer over het paarse tafereel

een valk zweeft even
boven mijn hoofd
en ik merk mijn
tetterende gedachten op
zowel woordjes als beelden
en ik tracht hun oorsprong
te lokaliseren
op zoek naar mijn plek
van innerlijke bezieling

de bij zoemt weer over het paarse tafereel

vlak voor mijn neus springt
een rugstreeppad plotseling in beeld
en ik word mij bewust
van mijn onregelmatige ademhaling
kippenvel
en mijn hart
dat iets harder bonst
na de schrik

de bij zoemt weer over het paarse tafereel

aangeschoten door
een kleine toegift adrenaline
keer ik terug
naar de orde van de dag
en pak de laptop uit mijn tas

de bij zoemt over het paarse tafereel
maar hij ontgaat mij

© Dave Thomas 2017

Het nieuwe groen

kaarsrechte wegen
doorsnijden het gepachte
land van rechthoekige, zware
kleivelden onderbroken door
waterlopen en jaren vijftig
boerenerven

op optimale afstanden zwicht
dit pionierslandschap voor
de drukte van dorpen en steden
waar fabrieken, winkels en huizen
een lappendeken vormen

rijen stalen wieken vangen
moeiteloos de wind
die over de eindeloze leegte heeft geraasd
waar wild vrij lijkt rond te zwerven
door een woestijn van
dode bomen en gras
slechts begrensd door water
spoor en stad

de wind
—die ooit woelige golven schiep
op de legendarische Zuiderzee
en dwong toen kwetsbare schepen te vluchten
naar havens vandaag omsingeld door boerenwei—
wordt nu
door de mens getemd
en wekt de schone stroom
waarmee hij nieuwe
veroveringen kan beleven
in zijn virtuele wereld

© Dave Thomas 2017

Wiens rit?

ergens
op meerdere servers
staan mijn OV-gegevens
die keurig
en zelfs tot op de minuut
mijn in- en uitstappen weergeven

onderweg besef ik
dat ik samen met alle andere reizigers
ongevraagd meedoe aan dit
inzamelen van big data
die ongetwijfeld meerdere malen
op stochastische, statische
en andere wiskundige wijzen
geanalyseerd wordt
door top wetenschappers
met prestigieuze beurzen
wiens onderzoek mogelijk
tot een betere aanpak
van het woon-werk verkeer
zou kunnen leiden
en wie weet
misschien ontcijferen zij nog meer

maar voorlopig
weet niemand
behalve ik
van de verrijkende
en minder leuke belevenissen
die ik meemaak
met elke rit

© Dave Thomas 2016

Stilzwijgend

rosé klotst sprankelend in een glas
als het water kabbelt tegen een aangemeerde jacht
uitgeflaneerde levensgenieters babbelen aan dek
en vieren het genot

een jongen loopt nonchalant over de steiger
handdoek om zijn nek, richting het doucheblok
langs een stel dat een karretje vol proviand trekt
richting jacht
voor een paar zonovergoten dagen op zee

iets verderop ruziet een moeder even met haar zoon
die prompt het water induikt
zich niet eens bewust van het meisje aan de overkant
dat een oogje op hem heeft

twee broers schilderen een catamaran
die kennelijk nog niet aan zee toe is
terwijl de huisboot naast hen
die men nooit zeewaardig zal noemen
op een neer wiebelt als een lelijke eend

dagjesmensen dalen van de zeedijk af
en vinden even afleiding
bij twee cafés tegenover de haven
blind voor het waterige campingtafereel
dat voor hun neuzen speelt

dag voorbij, toeristen weg, de avond heerst
het kou sijpelt vanuit de grond
de zon trekt haar laatste stralen in
en zijgt ruisloos achter de sluis neer

stilletjes nestelen de boten tegen elkaar
hun bemanning veilig binnen
een laatste vogel verdwaalt door de schemering
en het donker ontwaakt

© Dave Thomas 2016

De voorstelling

De één een vroegkomer
een enkeling altijd te laat
de meesten, keurig op tijd

wij zijn weer compleet
ieder mooi op z’n plek

eerst lekker een bakkie koffie
met een koekje erbij

enkele beleefdheden uitgewisseld
de sfeer even beproefd en betast
vlaai en gebak komen tevoorschijn
ieder z’n lievelingspunt

verschillende gesprekken ontstaan
wat koetjes en kalfjes
een zorg gedeeld
een vakantie beschreven
niets te zwaar
en zeker geen politiek

er wordt even doorgeborreld
tongen komen geleidelijk los
roddel, grapjes en oude verhalen
lopen vlekkeloos door elkaar heen

af en toe ontploft er een overdonderende stilte
alsof de naald op de platenspeler even vastloopt

na een kleine eeuwigheid ongemak
pakt iemand de draad weer op
en de stembanden trillen lekker door

weliswaar, naarmate de pilsjes doorgeslikt worden,
neemt de oppervlakkigheid evenredig toe
maar we zijn liever een poosje opgeklopt gezellig,
dan eenzaam en vervreemd

© Dave Thomas 2016

Bedenkingen bij de supermarkt

de soepballetjes van oma
vielen keurig in onze kommetjes
elk van ons kreeg er altijd drie

haar stamppot naar eigen recept
met echte worst – geen Unox
van alle soorten
boerenkool, andijvie, zomers of hutspot

pruttelende griesmeel
met zachte rozijnen erin
of eigen vla
klaar voor de flip

versgebakken stroopwafels
en boterzachte koek
warme chocolademelk
met dikke klodders slagroom erop

klaar met afrekenen bij de selfservicekassa
betreed ik weer de moderne werkelijkheid
check even mijn bonusvoordeel
en haast me naar huis

© Dave Thomas 2016

(Ver)blind

er was geschreeuw
maar niemand leek te horen
er werd geroepen
maar niemand wilde reageren
er werd geworsteld
maar niemand kwam ertussen
er werd gepeinsd
maar actie werd er niet genomen
nogmaals werd er gekeken
maar geen mens werd gezien

de menigte
zag zichzelf pas
oog in oog
tijdens de stille tocht

© Dave Thomas 2016

I Struggle

to connect loose threads on the rear of a tapestry
to perceive what our interwovenness could have been

to recapture moments of mutual pleasure
in a lingering mist of supression

to distinguish façades of normality
from gnarled, indifferent reality

same flesh
different plumage

© Dave Thomas 2016

Zomer ontbreekt

Woordjes dwarrelen in mijn hoofd,
als drijvende bladeren in een kabbelende beek.

De warme herfstkleuren ontleden
en trekken uit mijn gedachten weg.

Ontbindende woorddelen nestelen in mijn achterhoofd,
fermenteren, conjugeren en sijpelen door in mijn gedachten.

Plotseling, als een rivier in vloed, razen ze door mijn hoofd,
zelfs boomstammen kunnen hun geweld niet weerstaan.

Emoties gezakt en hoofd schoongeveegd,
letters kiemen in mijn verzande gedachten.
En, gevoed door de lenteregen,
vormen ze woordjes opnieuw.

© Dave Thomas 2016