Geraakt

sneeuwvlokjes dwarrelen zachtjes
tegen mijn raam
en veranderen gelijk van vorm

krokussen gevoed
door de vergane rozenbladen
prikken pril
door de fluwelig witte deken
maar bloeien niet
door ‘t gebrek aan omhelzende zon

de brief
waar ik ooit aan begon
ligt nog op de tafel
maar vastberaden trek ik
mijn schoenen aan

mijn stappen vertrappen
en laten voor even
mijn broze afdruk
achter in dit leven

in winterse onschuld kleeft de roos
ontbladerd aan de pergola

uit haar diepgaande wortels
keert
haar bloesem weer terug

© Dave Thomas 2017