Witgekalkt graf

Ik herinner me
een zomerlang perfecte picknickdagen
verpest door een oorlog
die hoogstens een paar maanden zou duren

Britannia had mij nodig
zo dacht ik dan
en ik vertrok uit liefde voor de groene weiden
van mijn goddelijke vaderland

naïef met de menigte zocht ik de eer
om mijn land, mijn Koning te dienen
even wat spanning, een avontuur
gauw, want de kerst zat er aan te komen

de duivelse fabrieken waren toch een hemel op aarde
vergeleken met de taferelen waar ik liever geen woord aan zou willen wijden
mannen vastgelopen in prikkeldraad als dwarse schapen
en genadeloos afgeslacht
tenminste konden zij hun gezichten niet meer in de plooi houden
eindelijk gaven zij hun emoties eerlijk weer

Kitchener zei geen woord hierover
toen hij ons massaal in dit doolhof lokte
met zijn patriottische bullshit
gevoed door zijn krijgstochten in Afrika

vader vergeef mij
dat ik met elke brief naar huis
zweeg over hoe het echt met me ging
omwille van de oorlogsvoering
God save the King


ik wou dat je het wist
dat ik herhaaldelijk de loopgraaf werd uitgestuurd
rennend, half blind, half doof
niet wetend waar, maar vooruit
hopend dat ik niet struikelde
niet tegen het prikkeldraad liep
dat ik mijn gasmasker op tijd aankon
en dan godzijdank weer de volgende loopgraaf in

keer op keer
voerde ik deze waanzinnige exercitie uit
zodat onze levende hel stapvoets vooruit kon gaan
zuur betaald door jongenslevens

koester moeder je troosteloze onwetendheid
over hoe het mij destijds verging
het was zeker niet zoals je toch hoopte
een eervolle opoffering

verloochend door de vaderlandsliefde
aan wie ik mij ooit mijn trouw zwoer
rende ik een laatste keer als kanonnenvoer
en plots –
kwam ik mijn eeuwige verdoemenis tegen

een gesneuvelde zonder naam

© Dave Thomas 2018

Ode aan de posttrein

Een hedendaagse reflectie op Night Mail door W. H. Auden (1936)

Den Haag, Arnhem, Groningen en Amsterdam
regelmatig en geregeld
kwam de posttrein voor je aan

verjaardagskaarten, glossy’s en bankafschriften
afgedrukt, uitgetypt of keurig met de handgeschreven
onbemind blauw met onbekende bedragen
ansichtkaarten die je dag nog mooier maakten

Leeuwarden, Roosendaal, Utrecht en Rotterdam
regelmatig en geregeld
kwam de posttrein voor je aan

intrigerende verhalen vol spanning en avontuur
gelezen voor de open haard met koffie en een likeur
deurmatten ondergesneeuwd met hartelijke kerstgroeten
van vrienden, familie en oude studiegenoten

Den Haag, Arnhem, Groningen en Amsterdam
regelmatig en geregeld
kwam de posttrein voor je aan

officiële brieven, bekendmakingen en cassaties
liefdesbrieven, rouwbrieven, uitnodigingen en felicitaties
brieven vol spelfouten, roddel en venijn
of stichtelijke woorden die verzachtten de pijn

Leeuwarden, Roosendaal, Utrecht en Rotterdam
regelmatig en geregeld
kwam de posttrein voor je aan

gekoesterde brieven met nieuws uit verre oorden
enveloppen met een oproep die je liever niet wou horen
jarenlange briefwisselingen en brieven die een einde maakten
brieven zo kostbaar dat je ze nooit meer kwijt wilde raken

Den Haag, Arnhem, Groningen en Amsterdam
regelmatig en geregeld
kwam de posttrein voor je aan


het schrijven wordt steeds minder
het briefpapier sterft langzaam uit
de postbode is een onbekende, want
de deurmat is vervangen door een afhaalpunt

Leeuwarden, Roosendaal, Utrecht en Rotterdam
het maakt niet uit waar je nu wacht
de posttrein komt er niet meer voor je aan

© Dave Thomas 2018

Gebrek

ik maak je geen verwijt
maar je vindt mij toch ongrijpbaar
ik mis je
maar je bent mijn treden kwijt

verblind bewandel je de wegen
van bekendheid en uiterlijke toon
je hunkert zonder reden
begeerte is je kroon

ik wil je graag ontvangen
maar je drukte wijst me af
ik wil je liefdevol spiegelen
maar zie alleen je ego als kaf

de draaimolen slingert je verder
en je grijpt naar eindeloos vertier
toch knaagt er iets diep van binnen –
verlangens kiemen op zoek naar meer

vol verhalen kom je me zoeken
ik luister beleefd maar je hebt geen oor
voor de gevoelens die ik bij jou teweeg breng
en jouw geheimen – die hebben jou door

je blijft maar praten, lovend
over wat je allemaal van mij vindt
zo druk in je eigen beleving
dat je niet eens vraagt wat mij nu zint

en als mijn kalmte op jou neerdaalt
ontwaakt jouw schaduwkant
ineens vindt je mij angstaanjagend
en je holt terug naar je oude vlam

© Dave Thomas 2018

Gouden feesten

de vader des huizes drinkt mijn blanc de noirs
in het vrolijke huisgezin
moeder is verdwaald in haar geneugten
en zelfs haar kinderen nemen mij in

ten goede of ten kwade ik beziel je
wie je ook bent – je laat me niet los

de mannen denken mij te vereren
met verheven glazen en zang begeleid met luit
maar kijk goed mannen naar je vrouwen
hun onverschilligheid lacht jullie uit

ten goede of ten kwade ik beziel je
wie je ook bent – je laat me niet los

ondeugend moedig ik het meisje aan
als ze lieflijk haar viola bestrijkt
haar toeschouwers bewonderen haar blush-rosé gezicht
maar ze is inmiddels haar bescheidenheid kwijt

ten goede of ten kwade ik beziel je
wie je ook bent – je laat me niet los

hij geniet volop van hun gezelschap
maar geniepig giet zij mij bij hem in
laat hem maar denken dat ze zo gelukkig zijn
vanavond krijgt zij elders haar zin

ten goede of ten kwade ik beziel je
wie je ook bent – je laat me niet los

zij kijkt smekend naar de hemel
haar huid wit van zuivere angst
hij peinst en knijpt haar tepel
en mijn rode gloed is hun vangst

© Dave Thomas 2018

Winter is maar één seizoen

eindeloos
eindeloos kleurloosheid
begrensd door een grauwe lucht
waar geen zonnestraal doordringt

niets
niets beweegt
geluid ontbreekt
behalve het ratelen in mijn hoofd

onrust
onrust in mijn ogen mijn benen mijn –
ik kan mij niet verenigen
met het verlangen naar meer

dus
dus ik tast – naar kleur?
in de hoop dat ik verder kom
dan waar ik mij nu bevind

© Dave Thomas 2018

Avondland

bejaardenhuisbewoners genieten van hun dagelijkse portie Lingo
terwijl hun verzorgsters even onthaasten met een kopje koffie
mevrouw Pot is vandaag niet verschenen
pas later zullen ze merken – haar aardse bestaan is voorbij

in een fel verlichte hal
distributiecentrummedewerkers maken gehaast zendingen klaar
zich niet eens bewust van de buitenwereld en de tijd
totdat het nieuws wordt verkondigd op de radio

auto’s kruipen als slakken over de snelweg
soms glipt een motor tussen de rijen door
een blauw zwaailicht schudt de boel op
na dit intermezzo moddert het verkeersinfarct weer verder

een vader probeert zijn kinderen te kalmeren
en tegelijkertijd een oog op het fornuis te houden
herinneringen aan zijn trouwdag borrelen op in zijn hoofd
nu – staat hij er alleen voor

gevangenen roken doelloos op de binnenplaats hun sigaret
stilzwijgend – met nietszeggende gezichten
de zon zien ze niet eens meer verdwijnen achter de horizon
de dagen zijn voor hen hetzelfde geworden

in de polder grazen de koeien ongestoord door
waar de kwijnende zon haar rode gloed laat spelen in de sloot
een wandelaar, die uit de avondgekte ontsnapt is, ontspant
maar – een trein vervloekt zijn stilte

© Dave Thomas 2017

ik ben de kapitein

ik ben de kapitein
van mijn mooie blauwe boot
en vaar heerlijk door het badschuim heen
op zoek naar lekker veel goud

ik ben de kapitein
en mijn boot reist onder mijn armen
langs de grote rubbereend
het afschuwelijke enge zeemonster

ik ben de kapitein
en mijn boot vaart sneller en sneller
kijk uit, pas op, te laat!
een botsing met mijn benen

ik ben de kapitein
en mijn voeten trappelen van plezier
het water gaat hoger en hoger
en klotst heerlijk heen en weer

ik ben de kapitein
de badkamer wordt steeds natter
mijn moeder schreeuwt en rent naar boven
oh nee wat een gekletter

de deur vliegt open en net op tijd
vaart mijn boot mooi achter mijn rug
ik ben nog steeds de kapitein
mijn moeder is naar mij op zoek

© Dave Thomas 2017

Nestor

zijn gedachten waren geslepen
door zijn levensjaren heen
verfijnd, gerijpt tot het gesmede
in poëzie toegankelijk voor iedereen

soms las hij als een prediker
zijn dichterlijke schepsels voor
en menig voorbijganger kreeg
een stukje van de schoonheid door

zijn woorden vonden andere geesten
in elke streek een andere kans
en nieuwe strofen werden geboren
van uiteenlopend genre en cadans

aan het eind zat hij te luisteren
aandachtig met nauwelijks een woord
zijn lijf heeft het nu begeven
maar zijn geesteskind leeft voort

© Dave Thomas 2017

Geraakt

sneeuwvlokjes dwarrelen zachtjes
tegen mijn raam
en veranderen gelijk van vorm

krokussen gevoed
door de vergane rozenbladen
prikken pril
door de fluwelig witte deken
maar bloeien niet
door ‘t gebrek aan omhelzende zon

de brief
waar ik ooit aan begon
ligt nog op de tafel
maar vastberaden trek ik
mijn schoenen aan

mijn stappen vertrappen
en laten voor even
mijn broze afdruk
achter in dit leven

in winterse onschuld kleeft de roos
ontbladerd aan de pergola

uit haar diepgaande wortels
keert
haar bloesem weer terug

© Dave Thomas 2017

Meditatie op de hei

een paar herten huppelen
naar het rand van het bos
als ik rechtop zit
en moeite doe
om los te laten
en dan merk dat mijn lijf
bepaald niet mee wil doen

de bij zoemt over het paarse tafereel

libellen dansen in een rondje
als ik probeer
mijn kaakspieren en buik
bewust te laten ontspannen
en te voelen hoe de zuivere
buitenlucht door mijn neusholtes
naar binnenstroomt

de bij zoemt weer over het paarse tafereel

afgeleid door een fluitende kneu
besluit ik mij te richten op de
zuivere geluiden van deze door
mensen gecreëerde
en beheerde omgeving
maar word ruw gestoord door
een groep toeristen op witte
fietsen en mijn gedachten
dwalen naar vakanties

de bij zoemt weer over het paarse tafereel

een valk zweeft even
boven mijn hoofd
en ik merk mijn
tetterende gedachten op
zowel woordjes als beelden
en ik tracht hun oorsprong
te lokaliseren
op zoek naar mijn plek
van innerlijke bezieling

de bij zoemt weer over het paarse tafereel

vlak voor mijn neus springt
een rugstreeppad plotseling in beeld
en ik word mij bewust
van mijn onregelmatige ademhaling
kippenvel
en mijn hart
dat iets harder bonst
na de schrik

de bij zoemt weer over het paarse tafereel

aangeschoten door
een kleine toegift adrenaline
keer ik terug
naar de orde van de dag
en pak de laptop uit mijn tas

de bij zoemt over het paarse tafereel
maar hij ontgaat mij

© Dave Thomas 2017